Söz vermiştim otuzuma gelince okuyacaktım Yeraltından Notlar’ı. Bugün yine dayanamadım, aldım. Desem ki aldıysam da bu okuyacağım anlamına gelmez. Yalan. ürküyorum ya. Bilmiyorum. Durduk yere mutsuz eden şarkılar vardır ya. İşte öyle şeylere çok dayanıksızım ben. Hazır keyfimi yakalamışken içine etmesem mi? Bu konuda usta olduğunu bilmiyorsun sanki Oz. Şimdi git yat. Sabah sarılırsın sayfalara.

Sorumluluk duygusunun bende fazla gelişmiş olduğunu düşünüyorum.

Bu konuda acayip iddialıyım.

Bana bir şey öner, derhal okurum, dinlerim, izlerim, alırım, bulurum, getiririm. Bazen bir istersin ben alternatifler sunarım. Yaparım dediğim işlere, olur ya bir şey çıkar da yapamam diye olasılıkları hesaplayarak karar veririm. Belki sen bile o kadar hesaplamıyorsundur inan. 

Hayır kendini beğenmişlik değil, durumu açıklamaya çalışıyorum.

Böyle biri olunca, hayat zor. Klasik cümleler ne kadar doğru ya. 

Hayat bu ya işte, benim de isteklerim oluyor. Hah, evet dananın kuyruğu orada kopuyor. Bazen “yok ulan öyle düşünmemiştir” dediğin insandan bile beklediğinin aksine davranışlar görüyorsun. Bir oluyor, iki oluyor. Yine de ses çıkarmıyorsun.

Yakıştıramıyorsun.

Serzenişte bulunmayı kendine daha çok yakıştıramıyorsun. Trip atan, kezbanvari davranışlar sergileyen insan durumuna düşüyorsun çünkü. En azından ben böyle hissediyorum. Beni bu durumu düşürdüğü için iki kat sinirleniyorum.

Kaç kere ben de artık pek sallamıcam dedim, yine yaptım. Çok merak ediyorum acaba benim bu kadar kredim var mı? Değerli miyim? Yoksa diğerlerinden aslında pek bir farkım yok mu? Bunları karşılık beklemek ya da değer kazanmak için yapmıyorum. Zaten yapım bu. Ama farkını hissetmek istemek de insanca değil mi?

Kendime gün geçtikçe daha çok yabancılaşıyorum. Bünyemi kaldıramıyorum. Bu karakteri, bu kafayı sevmiyorum. Hala aidiyet duygumu kazanmış değilim. Her şeyin bundan kaynaklandığını düşünüyorum. 

Birçok şeyi tükettiğimi hissediyorum. Değer verdklerimin artık eski değerde hissettirmemesi, hissettirse de çoğu zaman bunları paylaşmanın artık olağan, durağan hissi vermesi dolayısıyla bıkkınlık, kasedin devamlı geri sarması gibi. Bu da bana artık tahammülsüzlük olarak dönüyor. Oysa bende bunun zırnığı yoktu. NEYE DÖNÜŞTÜM BEN BÖYLE?!

Bir süre her şeyi ama her şeyi geride bıraktığım bir yere gitmem lazım. Bunu edebiyat olsun ya da herkeste olan bir şey olarak düşünülmesin. Buna GERÇEKTEN ihtiyacım olduğunu bugün daha çok hissettim. Durum tehlikeli. Böyle durumlarda kestirip atmaya meyilli oluyorum. şu ana kadar attığım şeylerden pişmanlık duymadım. Fakat o attıklarımın boşluğunu dolduramadım. Temizledikçe rahatlamadım. Huzursuzlaştım. 

Anlam bulamadım.

Şu an bana yegane anlamlı gelen şey: gitmek.

Yol deyince, gitmek deyince nasıl ürperiyorum, kuş gibi oluyorum.

Tezer’in dediği gibi, gitmek gitmek gitmek isterim. Hep!

Bir gün gideceğim ama bu gidiş umarım canım ailemi üzmeden olur. Tek endişem onlar. Kendime en ufak endişem yok. İyi bir şey mi bu?